Veelzeggende anekdote. Tv-maker Leo Fijen beschrijft een bijeenkomst van zorgmedewerkers. Als hij daar in die volle zaal verpleegkundigen en verzorgers vraagt of ze nog met dezelfde bezieling werken als waarmee ze zijn begonnen, gaan er maar een paar vingers de lucht in. Bij het gros blijkt de motivatie-van-toen fors geslonken. Of verdwenen.
Die sessie wordt de basis voor zijn nieuwe boek ’Kon ik de stilte maar wat harder zetten’, waarin hij de lezer een handvat biedt bij het terugzoeken van zijn eigen bron.
Leo legde me de drukproef van zijn boek alvast voor. Treffende zinnen: ,,Vooral als het dondert en bliksemt op mijn werk, dan word ik stil en daal ik af naar een ruimte waar niemand kan komen. Die ruimte bestaat alleen in mijn hart, verborgen voor iedereen.’’
Het verhaal over zijn boek verschijnt in de kranten van morgen.